jueves, 31 de enero de 2013

Asco y vergüenza




Voy a llorar, de verdad, voy a llorar, ¿que diablos pasa en España? En cualquier país civilizado por menos de un décimo de lo que está saliendo a la luz últimamente habrían dimitido en bloque TODOS, aquí lo único que hacen es echar balones fuera, la culpa es de otro, ellos son más malos, es todo mentira. Esto es una república bananera, un país de pandereta, una casa de putas.

Los miserables, no es la mejor película, ni se le parece, pero deberíamos aprender algo de ella.

Asco y vergüenza

miércoles, 30 de enero de 2013

Longa noite de estudio.

Naquelas noites de peche estudiantil lembraba os veráns da súa infancia. De cando en vez erguía a cabeza das miles de letras que bailaban nos libros diante súa e a súa mirada perdíase sen remedio. Estes momentos de paz interior, de mirada ensoñadora e de sorriso esquivo eran cada vez máis frecuentes. Tiña en especial unha imaxe na cabeza. Tería uns 8 ou 9 anos, inda levaba o pelo sempre recollido en dúas longas trenzas que enmarcaban coma unha coroa de lume unha cara pálida e pecosa. Aquel día vestía un vestido branco moi lixeiro e un sombreiro de palla roto e vello que lle viña excesivamente grande. Ía moita calor, demasiada,  malia levar o sombreiro do seu pai queixábase de que a cabeza se lle torraba. Lembraba ter corrido moito ese día, ela soa coa súa veciña. Non lembraba máis dese dia, só a calor intensa, o sombreiro, as carreiras coa veciña, e a foto que tiñan as dúas cun sorriso resplandecente, inda que cun dente de menos. A súa mente volvía unha e outra vez a aquel día, unha e outra vez, ata que se dicía que iso non podía ser bo para os estudios, volvía baixar a cabeza e impoñía orde nas letras que danzaban desordeadas. E asi unha e outra vez durante 5 anos.
Imaxe: Templehof Flughafen, Berlín
Festival das cometas
Setembro de 2012

lunes, 21 de enero de 2013

#microrrelato

Escribo tweets que probablemente nunca serán twitteados. Microrrelatos en menos de 140 caracteres. Ilustro la entrada con una foto (previo paso por Instagram) de horas muertas, de libros devorados y de escritos nunca leídos. Escucho de fondo Hoy no te escaparás de Hombres G. Recomiendo encarnecidamente leer la entrada con dicha canción de fondo.



Fue más feliz entre osos que entre peces gordos. Ese folleto que había ojeado con desgana hacía ya 30 años le cambió la vida #microrrelato



Al ver la pistola le entró el pánico y no se resistió más. Esa misma tarde su amante estaba muerto #microrrelato



La caracola que me acerqué a la oreja me contó los secretos del fondo del mar #microrrelato




Planeó toda su vida en el metro, pero en la siguiente parada decidió prefería plasmarla en un papel #microrrelato






domingo, 20 de enero de 2013

Algo sobre as orixes

En días fríos como este é cando máis morriña teño. Que si, que cicloxénese explosiva, que tormenta de toda a vida, pero para min Santiago ten moito máis encanto con chuvia. Isto non é ningunha historia falta de imaxinación e intriga, non é unha retaíla de descripcións que non levan a nada, verbas colocadas de calquera maneira. Isto é un reclamo sobre as miñas orixes, os sitios nos que penso cando falo de morriña. Isto son fotos, anacos de historias que me fan sorrir, rir a gargalladas ou simplemente intres de días sen máis.



Praza do Toural, Santiago de Compostela

25.12.2012
















Praza do Obradoiro, Santiago de Compostela
25.12.2012







Santiago gústame así, mollada, de noite, con familias que pasean, chea de luces e, malia todo, a escuras.


Bentín, preto de Santiago de Compostela

Un día calquera dun ano calquera

A miña casa, as miñas vistas.



Sete Muiños, Guitiriz. Terra da miña nai, os meus avós. Terra dos xogos infantís.



Praia de Cabeiro, o Monte Louro ó fondo.




Praia de Ríosieira, mar aberto



Praia de Cabeiro



Praia de Cabeiro

lunes, 14 de enero de 2013

Sen cobertura (II)

... Era a casa da avoa María e do avó Pedro. Morreran cando ela era unha nena de 3 ou 4 anos, e seus pais non quixeron volver máis, non ata 5 anos atrás, cando decidiran que querían volver ás súas orixes e foron vivir alí. E, malia todo, Carolina non os fora visitar alí nin unha soa vez, non tiña tempo, a tenda, as viaxes, o traballo ocasional como fotógrafa...
-Podes saír do coche, se queres. Dentro hai uns sofás recén tapizados moi cómodos-. Cando Xan lle falou a súa voz chegoulle de moi lonxe, tardou en reaccionar, pero saíu do coche, colleu a súa bolsa se achegou á porta principal, que seu irmán xa deixara aberta para ela. A escuridade era case total, pero por unha vez non lle importaba. Non recordaba nada da casa, tivo que guiarse pola voz do seu irmán que chamaba por ela.
-Aquí durmes ti, é a antiga habitación de mamá, de cando era nova. Eu durmo na de enfronte, na do tío Andrés-. Os ollos de Xan brillaban de emoción. El vivía na cidade tamén, en Vigo, pero sempre se tiña considerado un home de aldea-. Vou acender a auga quente e esas cousas. Volvo agora.
Carolina asentiu ensimismada. Unha vez que quedou soa na habitación sentou na cama e sacou o móbil do peto do pantalón. Seguía sen cobertura. Era todo moi bonito, moi tranquilo, moi aislado. Ela era unha muller de cidade. Tirouse na cama e quitou eses zapatos de tacón tan bonitos, tan altos, tan caros e tan incómodos que calzaba. Iba a ser unha fin de semana moi longa.








Despois de moitos meses sen escribir isto foi o que saíu. Lamento que non sexa o que se espera.

Sen cobertura (I)

Estaba xa farta. Mirou o teléfono unha vez máis, pero a cobertura non volvía. Levaba 2 horas metida naquel coche, e xa había media hora que recibira o último Whatsapp, media hora desconectada do seu mundo. Estábase xa comezando a arrepentir de ter dito que iría cando a voz grave do seu irmán a sacou do seu ensimismamento.
-Carol, non sigas mirando o móvil, non hai cobertura, e non a vas ter. Vas pasar ata a noite de mañá conmigo, non coa túa Blackberry, para iso estamos aquí, recordas?
-Si, si, sintóo, pero é que estaba no medio dunha conversa importante. As rebaixas van comezar dentro de pouco...
-Estás de vacacións, por Deus!- Xan non lle deixou continuar-. Xa estamos chegando á casa da tía Flora, non te preocupes que en 10 minutos estamos na casa de Papá e Mamá.
Carolina non se molestou en responder. Sabía que debía darlle as grazas a seu irmá por levala a coñecer aquel lugar que a penas lembraba, pero ela era unha muller cosmopolita, ou iso quería pensar vivindo na Coruña. Mirou pola ventá e non puido menos que afogar un berro. A medio metro da roda abríase un fondo val de paredes lisas. As árbores loitaban por medrar e chegar ó sol. A exuberante vexetación faría a caída mol, pero as decenas de metros entre o coche e o regato que corría nas sombras faríana, de seguro, mortal.
-E que imos facer se pasa algo? Se hai un accidente como avisamos a unha ambulancia? Que facemos, Xan?
-Carolina Souto Montes, imos á casa na que vivían os nosos pais hai 2 anos, está todo tal cual, non a unha cabaña de pastoreo, hai teléfono, inalámbrico incluso. Agora disfruta da aldea, que xa chegamos.
Puxo o intermitente e, case sen frenar, xirou cara á esquerda para introducirse nun pequeno carreiro no que o coche familiar collía por centímetros. As polas das árbores rozaron a carrocería toda, como se estivesen desexosas de expulsar a eses extraños. De seguro que ese carreiro levaba dous anos se ter visto un coche, desde que os pais de Carolina e Xan morreran no accidente. Carolina apartou instintivamente da xanela, a negrura entre as árbores nunca lle gustara. Tras uns poucos minutos no carreiro a claridade volveu e a antiga casa dos seus pais apareceu ante os seus ollos. Non era grande, nin maxestuosa, non era un palacio, non resaltaba, pero era o complemento perfecto para os carballos que a rodeaban. Carolina rebuscou nas súas memorias máis antigas algún recordo da casa, pero foille case imposible. Unha pequena punzada de culpabilidade a asaltou, tería que ter vido antes. Era a antiga casa dos seus avós maternos, unha casa algo apartada da aldea como moitas outras na Galicia profunda, unha casa pequena, funcional, de pedra, cun pequeno cortello e unhas leiras de ridículo tamaño repartidas polo monte.

domingo, 13 de enero de 2013

Un regalo de reyes

Había una vez, en un reino muy muy lejano vivía un joven noble, heredero de una gran fortuna, que deseaba, en lo más hondo de su ser, liberar a su pueblo de una bestia que lo asolaba desde tiempo atrás. Vaya, ¿queréis saber el nombre del joven? Debe permanecer secreto, pero le llamaremos Karolo, de esta manera la narradora puede seguir con la historia de este intrépido mozo. Prosigamos, Karolo llevaba años luchando contra un cruel ser que asolaba los cultivos, torturaba a los habitantes más fuertes y mataba, sin compasión, a los niños y los ancianos. Nadie osaba pronunciar su nombre real, pero le conocían como Viruso y el solo susurro de su nombre bastaba para borrar toda sombra de alegría de la faz de campesinos y burgueses.

Un frío día de invierno llegaría la batalla definitiva. El joven Karolo, tras años de intensa preparación, se encaminó con su corcel Fajro hacia la montaña Riveroj, donde habitaba Viruso. Cabalgó entre la nieve durante días, con la sóla compañía de Fajro, hablando sólo con el viento, durmiendo al raso y preparando mentalmente el ataque. Tras largos días y más largas noches vislumbró Karolo en el horizonte la silueta de Riveroj. Digo que la vislumbró, pero más bien la intuyó, pues la intensa ventisca no le permitía ver mucho más allá de un par de metros delante suya.

Se acercó hasta las faldas de la montaña y allí descabalgó. Con lágrimas en los ojos despidió a Fajro. Pensando que jamás volvería a verlo se abrazó a su cuello con fuerza, mil imágenes de los años que llevaban juntos cruzaron fugazmente su mente, como un simple susurro que le dio fuerzas para avanzar. Sabía a donde se encaminaba, no así esas tierras pertenecían a su familia. Toda su infancia había transcurrido entre esos árboles. Encontró el camino sin mucha dificultad y se emprendió el ascenso. Cuanto más ascendía le llegaba más claramente el sonido de la respiración tranquila de la bestia.
-Quizás esté dormido-. Masculló Karolo entre dientes.
El frío le calaba los huesos y la armadura se hacía cada vez más pesada, pero cuando vio, por fin, la fortaleza en la que Viruso dormía todo atisbo de miedo abandonó su cuerpo. La adrenalina le hizo correr hacia la puerta del antiguo castillo, transpiraba abundantemente y su respiración y su corazón se aceleraron cuando traspasó la puerta entornada de madera corroída por el tiempo. Corrió en una oscuridad casi absoluta, sólo rota por la tímida luz que penetraba en las viejas aberturas de las ventanas. Se guiaba por el olor de la bestia, el retumbar de su corazón casi le hacía imposible seguir escuchando la respiración, todavía plácida y regular, del bicho.

Y de repente lo vio. Allí. Tumbado en el frío suelo. Con los ojos cerrados. Su pecho subía y bajaba rítmicamente. Dormía. Karolo no se lo pensó, desenvainó la espada y la descargó con toda la fuerza que fue capaz sobre el cuello de Viruso. Una fracción de segundo antes de que el terrible golpe cayera sobre él el monstruo abrió los ojos. Se había despertado, pero cuando la cabeza se desprendió su mirada aún reflejaba la incredulidad del momneto. Karolo lo había hecho, lo había conseguido, y ahora no sabía como sentirse.

Para C.