Cerrado por vacaciones

.

O Berlín máis escondido. Teufelsberg.

Quédanme dúas semanas escasas en Berlín que penso aproveitar todo o que non fixen porque "inda me queda tempo". Hoxe fun a Teufelsberg (Montaña do Demo), unha visita, para min, máis que recomendable. Teufelsberg é a única montaña de Berlín e, de feito, non é unha montaña verdadeira, se non que son as ruinas de unha universidade da época de Hitler tapadas con terra. O que se pode ver nas fotos é unha base estadounidense que leva pechada e abandoada dende o 1992. Teufelsberg aséntase ó oeste de Berlín, en Grünewald, un mar verde que se extende durante km e km en tódalas direccións, as vistas son, desde logo, inmellorables. Como unha imaxe vale máis que mil palabras que mellor que poñer unhas cantas.

A los alemanes les encanta el Gurke.

A los alemanes les encanta el pepinillo (Gurke, de aquí en adelante, así, con mayúscula, para que esté bien la ortografía). Los alemanes adoran el Gurke, nos rodea, está en todas partes, hasta en los bocadillos de jamón y queso. A mi se me va a acabar el Gurke, no es que me guste, es que simplemente ya me había acostumbrado a quitarlo del bocadillo. A partir de ahora todos mis Gurke los veré con fecha de caducidad. La fecha de caducidad está desde el principio, y yo lo sabía. Pero empiezo a ser consciente de ellos. Yo me iré y los alemanes seguirán amando el Gurke.

Das Ende

Das Ende ist nicht mehr weit weg. Ich sehe es da in die Ecke. Es wartet auf mich, aber ich habe noch zu viel zu tun. Ich versuche mich zu verstecken. Es geht nicht. Das Ende ist schon fast hier. Ich will nicht.

17 de maio

Feliz día das nosas letras, malia que estea case finado.

Deixo unha canción nesta fermosa lingua que sempre me gustou

Adios, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos;
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra onde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muiño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras,
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños entre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡adios groria!¡adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡quen pudera non deixar!

Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado,
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois que deixar,
hortiña que tanto amei,
figueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.
Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adios virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xe se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voime soio, sin arrimo...
¡Miña terra!, ¡adios!, ¡adios!
¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!

Rosalía de Castro,

Castares Gallegos 17 Maio 1863