viernes, 17 de mayo de 2013

17 de maio

Feliz día das nosas letras, malia que estea case finado.






Deixo unha canción nesta fermosa lingua que sempre me gustou

lunes, 13 de mayo de 2013



Adios, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos;
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra onde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muiño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras,
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños entre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡adios groria!¡adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡quen pudera non deixar!

Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado,
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois que deixar,
hortiña que tanto amei,
figueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.
Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adios virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xe se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voime soio, sin arrimo...
¡Miña terra!, ¡adios!, ¡adios!
¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!


Rosalía de Castro,
Castares Gallegos 17 Maio 1863

jueves, 2 de mayo de 2013

23


Una que se hace mayor. Una que hace nada estaba nerviosa por si se podría bañar en la playa en su primera excursión de fin de curso (aún recuerdo llegar al médico el día que me quitaron los puntos de la operación de apendicitis con 9 años y preguntarle al médico acojonada  que si me podría bañar en la playa la semana siguiente) ahora está pensando que hacer al acabar la carrera. Son 23 años a mis espaldas, para unos soy una vieja, para otros una yogurina, para mi son los justos y necesarios. ¿Para que más o para que menos si estoy en la mejor época de mi vida hasta ahora? Probablemente yo no sea como el buen vino y no mejore con los años, hace mucho tiempo que dejé de ser una niña de anuncio. Pero, la verdad, no quiero ser una niña de anuncio, estaba bien ser mona antes, ahora, creo que no lo necesito. 23 es un buen número, me gusta. Pienso disfrutarlos. Los que lean esto que disfruten el número que quieran, los que tengan, más o menos.